CHRIS ROS 1 OKTOBER-15 DECEMBER 2017

 Chris Ros:

Oh mijn god, waar ben ik ingedoken;

ooit stond ik daar,
langs de oever van de IJssel
geen genoegen te nemen met het uitzicht

er moest toch een manier zijn
om mee te stromen
richting zee

Het antwoord daarop is gevonden
maar dat was niet genoeg

van verlangen wilde ik weten,

Verlangen naar de zee.

 

Ik ben een ‘beeldhouwer’  die contouren trekt om deze gemoedstoestand. Ik werk vanuit dit thema in verschillende disciplines (tekenen, grafiek, ruimtelijk werk, edelsmeden) en met diverse materialen ( brons, goud, zilver, staal, edelstenen, hout, plastiek e.d).

Na mijn opleiding aan de Hogeschool der Kunsten in Utrecht ( 1985-1991) heb ik gedurende acht jaar voor langere en kortere periodes tussen Berlijn en Utrecht heen en weer gependeld. Mijn eerste ontmoeting met Berlijn in 1987 was een zeer enerverende gewaarwording. Daar zag ik mijn verleden in de toekomst, dààr vond ik de aanknopingspunten voor mijn weemoed en verlangen. Of, zoals het zo mooi in het Duits wordt genoemd: Sehnsuch.

Het is daar geweest, dat mijn jeugd zich zo aan mij opdrong. Geheel niet onplezierig, omdat dat mij een goede reden gaf om mijn geboorteplek, mijn jeugd, de Estrikstraat, het Ribbelt, Enschede, Twente, eens aan een grondige inspectie te onderwerpen. Ik noem dat expres zo van klein naar groot omdat dat daadwerkelijk zo werkte bij mij. Bouwtekeningen, platte gronden, routes enz.

Technische gegevens met zoveel leven, doordrenkt met emoties.

Van voor naar achter, heden en verleden, weemoed en verlangen.

En nu, nu ben ik al een tijdje beland op het tussengebied;
Want, zo het bleek ook uit die inspectie, dat in mijn jeugd,
de sporadische bezoeken aan zee onuitwisbare invloed op mij hebben gehad.

Verder zoeken dus, op plaatsen waar het soms lastig zoeken is.
Zoeken naar waar het verlangen zich schuil houdt, is het iets herkenbaars,  
iets vaags (een vleugje), een warm gevoel, hoe was het, hoe groeit het, waar zit het, was/is het weemoed of toch verlangen naar misschien iets wat nog niet was?

Wat ik in de Weemhof laat zien is de zoektocht naar die ader; het verlangen naar zee.

Ik was in het geheel niet van plan er een eenzame tocht van maken; ik was te nieuwsgierig hoe het gevoel zich bij anderen manifesteerde.

Gelukkig heb het aangedurfd die toch wel ietwat vrijpostige vraag te stellen.

En door middel van mailwisselingen zijn er boeiende, intieme en verrassende ontboezemingen gedaan; over zachtheid, verliefdheid en vermeende eenzaamheid,

de gelukzaligheid en, ja ook, bangheid.
Ik heb deze verhalen, lees zieletochten, meegenomen in mijn zoektocht.

Het zijn de bouwstenen van een grillig pad van emoties.

ZEE
Dé plek waar de innerlijke beleving van het verlangen samensmelt met de tastbare realiteit.